درباره اثر :

«نفّسِ کاهگل» سوگ‌سرودی است برای هادی مرزبان؛  کارگردان برجسته تئاتر، هنرمند و دوستی که باور داشت تئاتر، آنگاه زنده است که بوی کاهگل بدهد؛ بوی خاک، خاطره و زندگی.
این اثر، پژواک همان نگاه است. هم‌آواییِ آواز زن و مرد، نوای نی و ملودی‌هایی که از سکوت برمی‌خیزند، جهانی را فرا می‌خوانند که در آن سادگی، شعر و انسانیت در کنار یکدیگر نفس می‌کشند.
قطعه با آوای سوت به پایان می‌رسد؛ گویی نفسی واپسین در کوچه‌ای دور، یا زمزمه‌ای که از صحنه می‌گذرد و در حافظه باقی می‌ماند. شاید کاهگل، بیش از آنکه بوی خاک بدهد، بوی حضور کسانی را می‌دهد که هرگز از جهان هنر غایب نمی‌شوند.